Schorzenia dna miednicy. Uzasadnienie dla opracowania rekomendacji klinicznych

Schorzenia dna miednicy, a wiec zaburzenia anatomiczno-funkcjonalne wynikające z uszkodzenia struktur podpierająco-zawieszających, dotyczą ponad 30% populacji doroslych kobiet. Wśrod nich glowny przedmiot zainteresowania ginekologow stanowią przede wszystkim nietrzymanie moczu oraz zaburzenia statyki narządow miednicy. Schorzenia dna miednicy wplywają zdecydowanie na obnizenie jakości zycia pacjentek. Biorąc pod uwage dane epidemiologiczne oraz czynniki ryzyka wystepowania schorzen dna miednicy, nalezy podkreślic, ze jako klinicyści bedziemy obserwowac zwiekszającą sie zapadalnośc, z czym wiąze sie koniecznośc umiejetnej odpowiedzi na rosnące potrzeby pacjentek. W związku z tym istnieje potrzeba rozpowszechnienia wiedzy dotyczącej zarowno diagnostyki, jak i leczenia schorzen dna miednicy. W pracy omowiono epidemiologie oraz czynniki ryzyka wystepowania nietrzymania moczu i zaburzen statyki narządow miednicy. Podkreślono role oceny komfortu zycia pacjentek w kontekście podjecia leczenia operacyjnego. Zwrocono uwage na koszty związane z leczeniem schorzen dna miednicy. Wskazano na postep w zakresie diagnostyki i metod leczenia nietrzymania moczu i obnizania narządow miednicy. Aktualnie obowiązujące rekomendacje dotyczące schorzen dna miednicy zostaly wydane przez Polskie Towarzystwo Ginekologow i Poloznikow w latach 2009 i 2010. Wszystkie zaakcentowane w pracy kwestie stanowią istotne uzasadnienie dla wprowadzenia nowych, pelnych rekomendacji dotyczących leczenia schorzen dna miednicy, uwzgledniających prawidlową i pelną diagnostyke oraz zarowno konserwatywne, jak i zabiegowe metody leczenia.