Schutter zonder munitie: bij het boekenweekessay van Özcan Akyol

Begin maart kreeg Özcan Akyol de pennen in beweging met zijn polemische boekenweekessay Generaal zonder leger. In dat boekje, voor een deel gebaseerd op eerdere columns van de auteur, trekt Akyol van leer tegen de in zijn ogen elitaire boekenwereld. De opvattingen van de rebelse dwarsdenker verdwenen echter al snel naar de achtergrond door de uitbraak van de coronacrisis. Ook ikzelf liet het boekje na een eerste lectuur al snel liggen om te kunnen wennen aan de quarantaine waarin ons gezin beland was. Deze week nam ik het echter weer eens ter hand en keerde dat gevoel terug dat me ook tijdens de eerste lezing overviel: een bepaalde welwillendheid om het met Akyol eens te zijn, die echter overschaduwd wordt door een onstuitbare ergernis. Hoewel ik principiële sympathie heb voor iedereen die een lans breekt voor een verbreding van de leescultuur en het literatuuronderwijs, is Akyol argumentatief een cowboy met een klappistooltje. Of, om bij de oorlogsmetaforiek uit zijn titel te blijven: een schutter zonder munitie.